Green Leadership

Since the end of last year both claims and attributions of leadership of Iran's Green Movement have increased. It is worth noting that, from its inception, the Green Movement placed heavy emphasis on being inclusive, pluralistic, self-determined, and without leaders. This article highlights the difficulties that arise from anyone claiming to be a leader while remaining anonymous, and therefore impossible to contact. This anonymity, though an essential safeguard, presents enormous challenges for potential followers or anyone wishing to open a channel of communication.

Along with many of my friends and associates, I read the article “Iran’s Greens Call on Diaspora to Speak with One Voice”[1] with interest. It raised many questions, a few of which I will explore here. The article in question will doubtless spawn a fresh round of the lively debates we have all (some more reluctantly than others) grown used to; I am confident anything I leave out will be commented on elsewhere.

The letter confirms that Iran is undergoing an economic crisis, which it is suggested will combine with Khamenei's growing unpopularity to swell the ranks of grass roots opposition inside the country. This increasing discontent is further heightened by negative but inevitable comparisons being made by some Iranian people between themselves and those in neighbouring Arab states, where civil unrest has already brought remarkable change to some, and continues to rage in others.

Apparently the essential questions about how and why their Arab counterparts appear to be succeeding while Iranians have not, though asked, remain unanswered. The author then goes on to say that if the Green Movement does not prevail it will be the fault of those “claiming to be Green leaders or leaders in opposition outside the country” and their failure to address some, if not all, the issues in the newly-published Green Movment manifesto [2]. It bears explanation here that the manifesto itself refers to Mir Hossein Moussavi and Mehdi Karroubi, who are both in Iran, as Green Movement leaders, and the group who wrote it describe themselves as activists. It was an editor's note by insideIRAN, a project of The Century Foundation, that prefaced both the manifesto and the letter describing the authors as leaders.

While appealing to the diaspora for unity, the writer further explains that his group rejects "the outdated and failed policy of the former reformist president, Mohammad Khatami” who, it goes on to say, is apparently “the one person who has the charisma and ability to lead the Green Movement inside the country”. The one person? I find that exceptional, as I am sure many others will.

If I have understood correctly, the article is written by one of a group of intellectuals and activists, presented to us by insideIRAN as leaders in the Green Movement in Tehran, who is placing responsibility for the success of the Green Movement inside Iran on the shoulders of those outside. Not all 5 million of them, only those who also call themselves leaders of the Green Movement or the opposition and are based abroad. We can further narrow the field as the article also rules out any dealings with the MKO or NCRI. If the hapless Mr Khatami enjoys any support from outside I assume that group must consider themselves put on notice to switch allegiance. Who does that leave us with, Reza Pahlavi?

Why not leaders inside Iran? Why not the group who penned the new manifesto? In his closing paragraph it seems the writer relents sufficiently to declare that failure of those outside to quit their endless infighting and debate and take decisive measures will be a disaster of shared responsibility.

It's certainly time to break the endless cycle of fruitless dialogue and navel-gazing, but I sincerely do not want to see it replaced by an equally pointless 'blame storming' activity. What has always been missing is a clear understanding and definition of what the Green Movement is, and an accepted goal. The initial declaration of pluralism and the rejection of leadership in the classic or accepted sense created a dilemma: protecting individuals with actual authority, but leaving the movement vulnerable to manipulation by insinuation. The original unifying goal of reclaiming stolen votes has not been successfully replaced. All attempts to redefine the movement on an intellectual level – as being for reform, or for secular democracy, or regime overthrow, etc, have dissolved into disagreement. The good news is, it can be achieved, through careful planning, consultation, and constructive organisation. One only has to look at work of the Local Co-ordination Committees of Syria, Lebanon and Yemen to find current, working examples.

Based on my personal experience, I have found that anyone who wishes to be both anonymous and credible has to work extra hard. From observation I have learned that if they also wish to assume leadership and issue directives, then they need a bullet-proof communications strategy for gathering feedback, otherwise they are only shouting into the wind. Talking without listening is not communicating; it is actually creating a communication vacuum. 

My message to the anonymous author of this letter, to be shared with the dozens of associates who penned the new Green Movement manifesto, is as follows:

If you want to describe yourself as an intellectual and be seen as a credible leader, it is necessary to demonstrate those qualities, of intellectual fortitude and leadership, in abundance.

If you want to address a heterogeneous group of people of disparate means and views, you will get more positive attention if you avoid using divisive language. By this I mean, don't label yourself an “intellectual” but then resign those masses whose support is essential to the success of your shared goals to a “lower class”. Show people some respect.

If one of the causes of dissatisfaction among the majority of ordinary citizens is loss or lack of dignity, take steps to be inclusive, to extend your hand to them as equals, and bestow dignity. A word of caution: do not attempt to fake a genuine commitment to egalitarianism.

Since I read your article, I have not been able to shake off the notion that using a ten-week tour of the country as an opportunity to build relationships with groups of fellow-Iranians – including the Kurds, Azeris and Balochs – rather than returning with scary stories of "separatist tendencies" would have been more constructive for the movement.

Those villages and small towns and villages so easily dismissed because "history is rarely made in these areas" are filled with people whose votes, you will recall, were bought with potatoes in 2009. The sons of these jobless towns now wield batons on the streets of Iran in riot gear or Sandis-stained beige jackets with "Made in China" labels.

If you imagine all your demands will be met without discussion, without debate, without reaction or response, then you risk a great deal. Issuing directives and not allowing for debate is the hallmark of dictators everywhere, surely something to be avoided at all costs by anyone who wishes to fight a dictator. Even if such leadership as you describe exists outside of Iran, and all they lack in order to effect permanent social and political change in Iran is your call to action, how can they succeed if they are unable to communicate with even one of your group, much less these nascent green cells that you describe?

It would be tragic to show the world that there are articulate, politically aware, socially motivated activists inside Iran who have managed to group together, formulate a manifesto, and share it with those outside – against all the efforts of the regime to prevent such events – if we can't take that one essential, additional step and find some way of opening a dialogue.

Finally, I offer you this guide [3] to building and organising a community. I truly believe you need it.

1 Iran’s Greens Call on Diaspora to Speak with One Voice

2 Green Movement in Iran Issues New Manifesto in Wake of Arab Uprising

3 How to Organize A Community

 

Posted via email from lissping

استراتژی گسترش و تقویت شبکه های اجتماعی در داخل دانشگاهها

حامد هنرخواه

نقدی منصفانه تر بر حرکت ۲۵ اردیبهشت!

تا به حال در مورد حرکت ۲۵ اردیبهشت انتقاداتی از سوی برخی دوستان و از رسانه های مختلف صورت گرفته و به نظر می رسد که بسیار کوبنده و مخرب بوده و اگر از ناپختگی این حرکت انتقاد می شود؛ بهتر است روشی و ارایه راهکاری مشخص جایگزین این حرکت شود که هم اکنون نیز مثل گذشته قدرت سازمان دهی دانشجویان در دانشگاه های مختلف را داشته باشد تا فعالین جدید دانشجویی که هیچ التزامی به ادامه راه و روش ما (فعالین سابق)، ندارند و از طرف دیگر حق فعالیت نیز دارند؛ دچار سرگردانی نشده و بدبینی و سرخوردگی به وجود نیاید. به نظر بنده هم انتقاداتی به این حرکت وارد است و روش انتقادی به دور از نگاه انحصارطلبانه ایجاب می کند که اگر موفقیتی در آن سطح و گستردگی که این دانشجویان برای ۲۵ اردیبهشت تبلیغات کرده اند؛ صورت نگرفته و تنها مطابق اخبار همین سایت (دانشجونیوز)، در دو دانشگاه موفقیت هایی داشته؛ به جای حمله به این دسته از دانشجویان که تنها گناهشان کمی تجربه و ناپختگی است؛ اولاً در آن حدی که صورت گرفته گفته شود و به هیچ انگاشته نشود و ثانیاً با جایگزینی راهکارهای مناسب و بیان ظرافت های سازمان دهی به هدایت آن ها بپردازیم تا بعد از این شاهد حرکت های بهتری باشیم نه اینکه باعث دلخوری آن دسته از عزیزانی شویم که در دو دانشگاه مازندران و آزاد تهران مرکز، اعتصابی گسترده کرده اند (دست کم بنا بر گزارش همین پایگاه خبری). البته دفتر تحکیم وحدت نیز طی بیانیه ابتدای سال تحصیلی 89-90 در بخشی از بیانیه اش ذکر می کند که:

"حرکت های حق طلبانه، مدنی و شناسنامه دار دانشجویی در طول یک سال اخیر با سرکوب شدید نهادهای امنیتی و نظامی مواجه شده است. سرکوبی که باز نمایانگر تلاش برای بستن یکی دیگر از منافذ تنفسی جامعه است. در این میان غالب دانشجویان که همواره ظرف فعالیت های سیاسی-اجتماعی خود را فضای علنی دانشگاه و تحت شعارها و مطالبات مشخصی تعریف کرده بودند در حال بازتعریف و اتخاذ استراتژی های جدید برای فعالیت هستند. سال تحصیلی که اکنون در آستانه آن قرار داریم برای فعالین دانشجویی سال بازتعریف فعالیت ها و تدوین استراتژی های جدید فعالیت است. در این سال در صورت تداوم سیاست سرکوب از طرف حاکمیت، فعالیت های دانشجویی در شکل و قالب های گذشته کمتر قابل اتکا است و نقش و جایگاه تشکل های شناسنامه دار در فعالیت های دانشجویی نیازمند بازنگری است"

بنابراین بر خود لازم و واجب دانستم که متن زیر را که از مدت ها پیش نگاشته بودم؛ تکمیل کرده و آن دسته از راهکارهایی که در اثر فعالیت در تشکل های مردم نهاد که از سال ۷۹ به این سو داشته ام و به نظرم می رسد را بدین طریق بیان کنم تا این شیوه انتقادی پررنگ شود که انتقاد، مساوی سرزنش انگاشته نشود و سازندگی در آن باشد. این مطلب را برای فعالین جدید دانشجویی نگاشته ام و آن را خالی از نقص ندانسته و از انتقاد سازنده از سوی فعالین باسابقه و جدید استقبال می کنم.

استراتژی گسترش و تقویت شبکه های اجتماعی در داخل دانشگاهها

یک جامعه برای یک استراتژیست را میتوان به یک مزرعه تشبیه کرد که کشاورز میخواهد به حداکثر محصول برسد. زمین این مزرعه افکار عمومی و متغیرهای روانشناختی و جامعه شناختی درون آن است. بنابراین شناخت این زمین در سه سطح مطرح میشود:

1- قواعد حاکم بر عملکرد فرد در وضعیت جمعی و قواعد حاکم بر رفتار یک واحد جمعی چیست؟
2- وضعیت فعلی افکار عمومی داخل این جامعه چگونه است؟ و چه تقسیماتی بر اساس نوع دستکاریای که ما می خواهیم انجام دهیم، وجود دارد؟
3- چگونه میتوان با استفاده از قواعد مذکور و با در نظر گرفتن شرایط متغیر زمانی و مکانی به هدف رسید؟

بر این اساس باید دو دسته دانشگاه را لحاظ کرد:
1- دانشگاه هایی که به دلایل مختلف تا به حال حرکت سیاسی انجام نداده اند.
2- دانشگاههایی که دست کم یک بار در طی 4 سال گذشته حرکت سیاسی داشته اند.

برای آن دسته از دانشگاه هایی که تا به حال کنش جمعی نداشته اند، باید دید که علت چیست و ابتدا علت را شناخت و سپس راهکار فراخور آن دانشگاه را ارایه داد. بنابراین اینکه فکر کنیم که یک راهکار در همه جا جواب میدهد اشتباه بزرگی است که یک استراتژیست را از واقعیت دور کرده است. فعالین دانشجویی حاضر در دانشگاه ها برای شناخت علت عدم کنش سیاسی در یک دانشگاه، بهتر است قبل از هر حرکتی موارد زیر را لحاظ کنند:

1- آیا در دانشگاه آنان تشکلهای مستقل دانشجویی (هرچند بدون فعالیت سیاسی)، وجود داشته یا دارد؟ آنچه اینجانب از سال 79 در تشکلهای مستقل جوانان که زیر نظر سازمان ملی جوانان فعالیت میکردند؛ مشاهده کردم و سپس با ورود به دانشگاه در سال 85 و شروع فعالیت در تشکل اصلاح طلب دانشگاه بین الملل قزوین شاهد آن بودم و دقتی نیز بر روی روند فعالیتهای تشکلهای منتقد در برخی دانشگاههای دیگر داشته ام؛ این تشکلها (NGO ها)، به میزانی که در دوران دولت اصلاحات با آزادی نسبی فعالیت میکردند؛ باعث ایجاد حساسیت سیاسی در افراد و تقویت شبکه های اجتماعی و انباشت تجربه در یک اجتماع مشخص (در اینجا دانشگاه) می شدند. اما رفته رفته فشارها بر این تشکلها افزون گشت و روند رو به تزایدی از برخورد با تشکلهای منتقد دانشجویی در دانشگاههای مختلف و در دوران اول ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد پدید آمد. به میزانی که این تشکلها با برخورد نهادهای امنیتی مواجه شدند؛ درونگراتر شده و تصمیم گیریها حالت متمرکزتری پیدا
کرد. به گونه ای که از دخالتها و نظارتهای مجامع عمومی آنها کاسته شده و روشهای انحصارطلبانه در مواردی مشاهده میشد. بعضا این وضع از یک سو باعث دلخوری نیروهای با بنیه فکری قوی یا دگراندیش شد و آنها را از دفتر این تشکلها راند و نیروهای با بنیه علمی ضعیفتر را جایگزین آنها ساخت و از دیگر سو تفکری را در سطح اجتماع این دانشگاهها به وجود آورد که "فعالیت دانشجویی، فقط در داخل این تشکلها ممکن است و به صورت گروههای مستقل و خودجوش ممکن نیست". چرا که فعالیت عیان و بعضا تند برخی چهره‌ها تحت حمایتهای بدنه دانشجویی این تشکلها به صورت قهرمان گونه ای تعبیر میشد و نه تنها تشویق های دانشجویان، جذابیت این نقشها را افزون میکرد؛ بلکه درست زمانی که این حمایت در فرجه های امتحانات یا دوران تعطیلات تابستان برداشته میشد؛ برخوردهای قهری صورت میگرفت و عدم توانایی برای ادامه مسیر توسط این به ظاهر قهرمانان، باعث سرخوردگی بدنه دانشجویی میشد. که البته همیشه استثنائاتی نیز وجود داشته اند که حتی یک تنه ادامه مسیر داده و این سرخوردگی را تا حد زیادی جبران مینمودند (امثال مجید توکلی). یکی از عمده برخوردهایی که به صورت یک موج فراگیر در تمام کشور آغاز شد؛ در ایام فرجه های 89 بود که وضعیت مشابه در اکثر دانشگاههای کشور (عدم موفقیت برای - امتحانات ترم اول سال تحصیلی 88 تعلیق امتحانات و کنشهای اعتراضی دانشجویان برای اعتراض به احکام انضباطی فعالین اصلی دانشجویی در آن دانشگاه) این تصور را به وجود آورد که "حتی این به اصطلاح قهرمانان (و در اکثر موارد، افراد عادی) هم از تیررس نهادهای امنیتی در امان نیستند و وقتی اینها به طور کامل به دانشگاه ممنوع الورود شدند؛ پس ما جای خود داریم!" این محتوای فکری را من بارها و بارها در مصاحبه هایم با بدنه دانشجویی حاضر در تجمعات، به صورت های مختلف مشاهده کردم و به یقین رسیده ام که روش فعالیت در گروه های با اعضای مشخص و در شرایط فعلی باعث ایجاد این تفکر در دانشجویان میشد. چرا که این طرز فکر در طول سالیان رواج داشت که "برای فعالیت و در امان ماندن از برخوردهای قهری کمیته های انضباطی یا نهادهای امنیتی دیگر، باید زیر چتر حمایتی این دفاتر رسمی رفت" و از دیگر سو وقتی که برخوردها با فعالین دانشجویی تا این حد شدید شد؛ این باعث آسیبی به افکار عمومی دانشگاهها شد که ذکر آن رفت و بعد از بسته شدن تشکلهای منتقد دانشجویی، عملا شاهد رکود زایدالوصفی در عرصه کنشهای دانشجویی بودیم که به بیانیه ابتدای سال تحصیلی90-89 دفتر تحکیم وحدت منجر شد. در واقع این برخوردها از یک سو باعث دلسردی مقطعی بدنه دانشجویی از ادامه اعتراضات شد و از دیگر سو برخی از دانشجویان را به طور خودجوش به عرصه پخش نشریات و بیانیه ها با عناوینی چون "جمعی از دانشجویان مستقل" کشاند.

اکنون نیز طرح شاعبه های هدایت حرکت 25 اردیبهشت از بیرون دانشگاه و توسط عناصر غیردانشجو از سوی برخی فعالین باسابقه نه تنها باعث دلسردی فعالین جدید میشود بلکه نشان از عدم درک اقتضای شرایط این دانشجویان و فضای به شدت امنیتی داخل این دانشگاهها دارد که جدای از خواست فرد یا گروه خاصی، خود به خود تفکر سازماندهی به حرکتها، توسط افراد ناشناس را به ذهن دانشجویان متبادر میکند و تاریخ، گواهی محکم بر این مدعی است که بروز چنین وضعی واکنش طبیعی جامعه در هنگامه ی برخوردهای شدید نهادهای امنیتی با جنبشهای اجتماعی است. کما اینکه مطالبات جنبش سبز نیز در اثر برخوردها در حد گفتمان اصلاح طلبانه باقی نماند و امروز در اکثر بخشهای این جنبش به تغییر کلیت نظام تبدیل شده است و این لزوما به معنی استفاده از روشهای خشونت آمیز برای دگرگونی نیست بلکه اساسا دگرگونی نظام های سیاسی به صورتهای مختلفی محقق میشود که جای بحث دیگری دارد. این نوع از سازماندهی دانشجویی را نمیتوان به رسیدن به مرحله اقدامات مسلحانه – آن گونه که در قبل از انقلاب 57 بروز کرد – محکوم نمود و اتفاقا عدم درک این واکنش طبیعی و عدم نزدیک شدن به آن است که خطر غلطیدن نیروهای جوان و پرهیجان به سمت خشونت ورزی را افزون میکند چرا که خشونت زاده عدم تجربه است و سیاستورزی زاده تجربه. این تجربه از فعالین باسابقه باید به بدنه دانشجویی انتقال یابد و با حمله کردن و محکوم نمودن غیرمنصفانه و تخطئه های تمام عیار (ندیدن حرکت دانشجویان دانشگاه مازندران و تهران مرکز و برخی دانشگاههای دیگر)، نمیتوان به این جریان خودجوش نزدیک شد و این تجربیات را منتقل کرد و حرکتها را کنترل نمود.

2- ترکیب جمعیتی چگونه است؟ یعنی:
چه طبقات اقتصادی در دانشگاه مورد نظر موجود است؟ و چقدر از دانشجویان از شهرهای بزرگ به آنجا می آیند؟ (دو عامل موثر بر بروز اعتراضات قوی دانشجویان دانشگاه آزاد قزوین، در مناسبتهای مختلف)، تراکم جمعیتی چگونه است؟ (که به دو پارامتر نزدیکی دانشکده ها به هم و جمعیت کل دانشگاه بستگی دارد. یعنی هرچه دانشکده ها نزدیکتر به هم و پرجمعیت تر باشند بهتر است. مثلا وسعت دانشگاه تبریز تقریبا با دانشگاه تهران یکی است اما از نظر تراکم با هم یکی نیستند و همین، تأثیرگذار است) چقدر از دانشجویان دارای سن بالا (مقطع کارشناسی ارشد)، هستند؟ (چون خود سن نیز باعث دو ویژگی میشود: یکی اینکه معمولا در بین دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد به احتمال بیشتری افراد با تجربه از دانشگاههای سیاسی وجود دارند که حتی وجود یکی از آنها در جمع دانشجویان کم تجربه تر کارشناسی بسیار سودمند واقع میشود و دوم اینکه خود سن، عامل مهمی در ثابت قدمی است چون بنا بر تحقیقات روانشناسی رشد، با افزایش سن، شحصیت افراد و نحوه ی
عملکردشان کمتر از قبل لرزان است و بیشتر از ایده آلگرایی و کم صبری دور میشوند) و در نهایت اینکه چقدر عوامل سرکوب و همسو با حکومت در آن دانشگاه وجود دارد؟ (این عامل معمولا در دانشگاههای پیام نور قوی تر است و یکی از موانع محسوب میشود)

3- محل دانشگاه کجاست؟ یعنی:
اولا ؛ دانشگاه در چه شهری واقع است؟ (هر چه شهر سکونت بزرگتر، مدرنتر، دارای اقوام سازگارتر با
جنبش سبز و دارای پیشینه ی کارهای مداومتر فرهنگی باشد؛ بهتر است. هرچه ویژگیهای مدرن بودن مثل وجود NGO ها و سبک زندگی مدرن در آن شهر بیشتر باشد و هرچه جریانهای جدایی طلب کمتر بر افکار عمومی و از جمله دانشگاه موثر باشند و هرچه افراد باسابقه ی فعالیت در احزاب ریشه داری مثل جبهه ملی، نهضت آزادی و ملی – مذهبیها و دیگر افراد باتجربه، سابقه ی فعالیت بیشتری در آن شهر داشته باشند، احتمال انتقال تجربیات موفق و ماندگار مبارزه به داخل دانشگاه هم بیشتر میشود). کمااینکه روشهای مبارزه مسالمت آمیز، میراث فکری بزرگانی چون مهندس بازرگان و آیتالله طالقانی است.

ثانیا ؛ دانشگاه در کجای شهر واقع است؟ (هر چه دانشگاه به مرکز شهر نزدیکتر باشد؛ کنشهای دانشجویان و مردم عادی بیشتر به هم پیوند خورده و تأثیر همافزایی دارد که این در سیاسی شدن و انباشت خاطرات فعالیت سیاسی در دانشگاه موثر است و خودِ یک فرهنگ سیاسی، ورودیهای جدید را هم سیاسی میکند. دانشگاه امیرکبیر و تهران و صنعتی شریف بهترین مصادیق برای دانشگاههای متأثر از مرکز شهر بوده و دانشگاه شهید بهشتی – که دارای همان سطح از قدمت و تراکم و جمعیت و سطح دانشجویان است – مصداق عدم حضور در مرکز شهر است که همین عامل باعث کمتر سیاسی بودن – نسبت به دانشگاه تهران – این دانشگاه شده است).

4- اساتیدش چقدر قدرت دارند؟ یعنی:
از لحاظ علمی رتبه ی دانشگاه در چه سطحی است؟ (که منظور سطح علمی اساتید به طور کلی است و سطح بالای اساتید به صورت مستقیم و غیر مستقیم بر افکار دانشجویان اثرگذار است. مثلا حضور اساتیدی مثل دکتر حسین بشیریه در دانشگاه بسیار مفید بود و البته هنوز هم آثار ایشان برای کنشگران سیاسی مفید واقع میشود).
آیا تجربه فعالیت سیاسی دارند؟ (که اگر بخواهند با دانشجویان ارتباط گرفته و راهنماییشان کنند؛ بودن در بدنه ی نظام بر نحوه ی راهنمایی مبتنی بر واقعیتها کمک خواهد کرد) و در نهایت؛ آیا انجمنهای مستقل اساتید در آنجا وجود دارند و در حال فعالیت هستند یا خیر؟

5- چه رشته هایی و در چه سطحی در دانشگاه وجود دارد؟ بی شک وجود رشته های علوم انسانی (علی الخصوص جامعه شناسی و تاریخ و روانشناسی و اقتصاد)، نقش به سزایی در کیفیت حرکتها و تداوم آنها دارد و هرچه دانشجویان مقاطع بالاتر در آن دانشگاه بیشتر باشند، این تأثیر بهتر است. در مشاهدات سالیان، همواره این را دیده ام که یک فعال دانشجویی مثلا رشته های فنی مهندسی هرگز به اندازه یک دانشجوی رشته جامعه شناسی یا روانشناسی دید علمی به مبحث جنبشهای اجتماعی یا هر پدیده ی انسانی ندارد مگر در موارد استثنایی که مطالعه دانشجوی فنی از کل دانش انباشته شده در طول تحصیل دانشجوی علوم انسانی بیشتر باشد. مثال بارز این وضع دانشگاههای علوم پزشکی هستند که معمولا سیاسی نیستند (حتی اگر در تهران هم باشند) که به نظر می
رسد نوعی تصورات کلیشهای در این دانشگاهها از ابتدا به وجود آمده که دانشجوی این دانشگاهها را از فعالیت بازمی دارد.

6- آیا آن دانشگاه دانشجوی کشته یا زندانی دارد یا نه؟ و اینکه آن فرد یا افراد از چه جایگاه و مقبولیتی برخوردار بوده اند؟ در دانشگاههایی که این افراد هستند؛ یکی از پتانسیلهای لازم را دارند. دانشگاههای علم و صنعت (شهید کیانوش آسا) و دانشگاه آزاد قزوین (شهیدان: امیر جوادیفر و اشکان سهرابی)، دو نمونه بارز از دو دانشگاه سراسری و آزاد هستند که از روی محتوای شعارها و صدور بیانیه ها کاملا میتوان به اهمیت این عامل در ایجاد انگیزه ی تجمعات اعتراضی چه در فراخوان دهندگان و چه در استجابت کنندگان پی برد.

پس از تشخیص علل عدم حرکت در آن دانشگاه میتوانیم با توجه به ظرفیتهای آن دانشگاه به طراحی استراتژی بپردازیم. اما آنچه در هر تغییری بسیار مهم است؛ رعایت چند نکته ی ضروری است:
1- تغییر یک فرآیند تدریجی است و ناگهان نمیتوان از دانشگاهی انتظار کنشهای جمعی داشت. حتی در دانشگاهی که سیاسی بوده ولی مدتی است که دچار رکود شده؛ باید طی مراحل کرد تا به حد مطلوب رسید مگر اینکه دانشگاه از فضای سیاسی کشور متأثر شود و کنش جمعی در آن اتفاق بیفتد. اگر هم در دانشگاهی که در آن حرکتی نبوده؛ کنش جمعی میبینیم؛ حتما در برخی مواردی که ذکر آن رفت؛ ظرفیت داشته است. مثلا در دانشگاه آزاد قزوین که یکی از فعالترین دانشگاههای آزاد پس از انتخابات 88 بوده است؛ ما تا قبل از انتخابات شاهد کنش جمعی در آن نبودیم ولی وجود پتانسیلهایی باعث شده که حرکتهای بسیار پایدار و خوبی و حتی بهتر از دانشگاه بین الملل قزوین – به عنوان یک دانشگاه با قدمت سیاسی بیشتر که در همان شهر واقع است و به لحاظ حضور رشته های علوم انسانی و برخی عوامل، مساعدتر است – انجام شود. جمعیت حدود 39999 نفری (در مقایسه با حدود 7599 نفر جمعیت دانشگاه بین الملل)؛ ترکیب جمعیتی ای که اکثرا از تهران میآیند؛ عدم تشکلهای دانشجویی با فعالیت عیان که باعث گرایش دانشجویان به سمت تشکیل هسته های مخفی پخش نشریات و بیانیه ها شد و درست از زمانی که در دانشگاه بین الملل حرکتها توسط یک تشکل به اصطلاح شناسنامه دار سازماندهی میشد؛ این گروهها نه تنها با پخش نشریات در حد وسع مالی از پتانسیل مالی و توان خود دانشجویان برای تکثیر نشریات – فقط در بین دوستان و آشنایان – استفاده کردند بلکه هزینه های داده شده در مقایسه با وضعیت مشابه در دانشگاه بین الملل بسیار کمتر بود. همین شیوه ی گروههای پخش نشریه (مخفیانه و متکی بر پتانسیلهای مالی دانشجویان)، بود که باعث استحکام شبکه های اجتماعی در این دانشگاه به حدی شد که از روی فیلمها و گزارشات متعدد به جرأت میتوان گفت که بهترین خروجی در 16 آذر 88 و 89 را این دانشگاه داشت چرا که پرتعدادترین تجمع این روز، در این دانشگاه برگزار شد. این در حالی است که فعالین دانشجویی این دانشگاه فریب تطمیع های مسولین برای دایر کردن یک دفتر تشکل دانشجویی را نخورده و در حالی که به تجربه تلخ دانشگاه ما (بین الملل)، اشاره میکردند؛ بر روش خود استقامت ورزیدند و همگان شاهد موفقیت این روش سازماندهی جدای از طرح و ایده بوده و هستیم.

جدای از بحث مذکور ذکر این نکته ضروری است که بدون بسترهای مناسبی که ذکر آن رفت؛ کنش جمعی ممکن نیست. ممکن است مکانی اسم دانشگاه را داشته باشد و دانشجو بپروراند ولی چون بسترهای مناسب بسیار کمی دارد؛ بینش و توانایی کنشهای سیاسی در آن دانشگاه فرق چندانی با مردم عادی آن شهر نداشته باشد. اصولا بینشهای سیاسی و خودآگاهیها، با تأثیر فرد از محیط و ترغیب فرد در وضعیت گروهی شکل میگیرد.

2- بررسی افکار عمومی در تمام مراحل؛ که انجامش لازم است و بهتر است با توجه به نیاز آن دانشگاه پاسخ داده شود. مثلا ممکن است در یک دانشگاه شرایط صنفی به گونهای تغییر کند و مثلا حراست دانشگاه به پوشش دانشجویان به شدت گیر دهد. در این شرایط صرف تأکید بر ضرورت نافرمانی مدنی از سوی افراد صادرکننده بیانیه در آن دانشگاه به دانشجویان، موثر واقع نمیشود بلکه باید با در نظر گرفتن افکار عمومی آن دانشگاه و اینکه در مورد فشار موجود چند درصد مخالفند و چند درصد از مخالفین حاضر به ابراز مخالفت هستند؟ و آن‌ها که نیستند، باید دید چرا؟ چه نقصی وجود دارد که مانع میشود؟ تمام اینها از دانشگاهی به دانشگاه دیگر فرق دارد و باید برای رفع موانع خاص خودشان به آنها آموزش داد.

اما در این میان روشهایی نیز وجود دارند که معمولا میتوان به طور عام به کار برد. این روشها همگی با توجه به ماهیت نظام طراحی شده اند چرا که وقتی ما در حال مبارزه با یک پدیده خطرناک هستیم اول باید محور رفتارهایش را بشناسیم. مطابق نظر بسیاری از کارشناسان و منابع علوم سیاسی این نظام یک نظام توتالیتر است. یعنی اگر تمام رفتارهایش در شنودها، منحل کردن NGO ها، نفوذی فرستادنها و بازجوییها و از همه مهمتر جلوگیری از پتانسیل های مخالفت در آینده (که وجه تمایز اصلی رژیمهای دیکتاتورمنش و رژیمهای توتالیتر است)، را خلاصه کنیم یک محور دارد: "ایجاد یک جامعه ی اتمیزه شده که در آن مردم از بس میترسند؛ از هم تأثیر نمیگیرند و مجبور به تبعیت از این نظامها هستند" البته تلاش نظام جمهوری اسلامی ایران در این جهت است ولی در اوایل دهه 69 تا حد زیادی این وضعیت ایجاد شد که یک همسایه حتی موظف می شد که همسایهاش را که تنها گمان می برد یک مجاهد
است را به کمیته محل معرفی کند و حتی برادر یا فرزند خودش را!!!

بر اساس این شناخت و با توجه به نقصهای دانشگاههای بدون حرکت میتوان به طراحی استراتژی پرداخت. از جمله استراتژیهای مفید که در صورت انجام مرحلهای، میتواند موجب ایجاد حرکت در این دانشگاهها شود، از قرار زیر است:

1- اصلاح تصورات قالبی نسبت به دانشگاه که حتی یک نفر هم میتواند انجامش دهد. شعارنویسی ها داروی بسیار مفیدی برای این شرایط است! مخاطب (دانشجو)، با شعار مواجه میشود و کم کم این تصور که در دانشگاه ما خبری نمیشود؛ اصلاح میشود.

2- پخش نشریات و مقالاتی که حتی یک نفر مینویسد و نهایتا با کمک دوستش آن را در اماکن عمومی (مثل کلاس ها و سرویسهای بهداشتی)، جا میگذارد و در پایان نشریه برای دیگران مکتوب میکند که این نشریات را تکثیر کنند. این نشریات میتوانند به صورت فایلهای کامپیوتری درآیند و در صفحه ی دسکتاپ کامپیوترهای سایت دانشگاه جا گذاشته شوند و از مخاطب خواسته شود که به دوستان نزدیکش بدهد. انجام این کار تصورات قالبی را اصلاح خواهد کرد و هم اینکه اگر درگیر کردن تدریجی افراد در مشارکت برای پخش فایلها رعایت شود؛ انجام کنشهای ملایم به تند، کم کم افراد را درگیر موضوع کرده و پرورش میدهد. وقتی این حالت تا حدی گسترش یابد؛ آمادگی برای مرحلهی بعدی ایجاد میشود.

3- سپس ترغیب مخاطب به بحث در گروههای دوستی به عنوان یک کنش سیاسی که موجب نزدیک شدن افراد به هم و شکلگیری گروههای همفکر میشود؛ میتواند گام بعدی باشد. این ترغیب میتواند با تشریح اثر مفید این بحثها ایجاد شود.

4- از این پس شرایط برای ارتباط گروههای مخفی سازماندهنده، با افکار عمومی دانشگاه برقرار شده و میتوان نبض آن دانشگاه را به دست گرفت. چگونه؟ کافی است در پایان نشریه ی هفتگی از دانشجویان خواسته شود؛ نظرشان را در مورد نشریه به آدرس اینترنتی خاصی پست کنند. یا اگر این امکان نیست؛ میشود به صورت رندوم (تصادفی)،دست کم از 39 نفر پرسش کرده و نتایج را از نمونه 39 نفری و با در نظر گرفتن کمی احتمال خطا به جامعه چند هزار نفری تعمیم داد. باید دقت کرد که رقم 39 حداقل نمونه ی تأیید شده در علم آمار است و پرسشها باید به صورت بی طرفانه پرسیده شود تا هم نتایج سودار نشود و هم امکان شناسایی برای عوامل سرکوب به وجود نیاید. این حداقل روش علمی برای تشخیص بستر دعوت برای تجمع یا هر کنش جمعی دیگری است.
پس از طی این مراحل است که میتوان انتظار شکلگیری بستری از شبکه های اجتماعی را داشت که کنشهای جمعی ناشی از این بستر نیز استحکام لازم را داشته باشد. درست مثل زیربنای یک ساختمان!

5- از جمله حرکتهای موثر دیگر در تقویت شبکه های اجتماعی که پس از طی این مراحل، مفید واقع میشود؛ نشان دادن راههای غیرمستقیم مبارزه است. راههای غیرمستقیم بر اقدام فعال تک تک افراد برای تشکیل گروه بر اساس علایقی است که در حال حاضر در دیگران وجود دارد و فرد فعال، تنها باید آنها را کشف کرده و بین افراد با علایق مشترک پیوند گروهی برقرار کند.
به طور کلی تشکیل هر نوع گروهی – حتی غیرسیاسی – درست برخلاف میل نظامهای تمامیت خواه است چرا که گروه میتواند هویت مستقل از خواست تمامیتخواهان را تشکیل دهد و همین هویت مستقل یک تهدید بالقوه برای این نظامها محسوب میشود. بیخود نیست که حمله به سازمانهای مردمنهاد (NGO ها)، یکی از علایمی است که تقریبا اکثر کارشناسان علوم سیاسی جزء چند علامت مهم شناسایی نظامهای توتالیتر برمیشمرند.
رفتن به کوه و طبیعت که با انگیزه ی روابط کنترل شده دختر و پسر در جمع دوستان باشد؛ برپایی میهمانیها و یا دور هم جمع شدنها در گروههای کوچک و پراکنده؛ شناسایی علایق مشترک فرهنگی و هنری و حتی اقتصادی و تشکیل گروه بر اساس اهداف مشترک از جمله روشهایی است که میتواند باعث شکلگیری هسته های اولیه و پراکنده گروههای دوستی شده و اگر این اقدامات، به صورت هدفمند و با آگاهی از اثرات فعالیتهای مشترک بر شکلگیری شبکه های اجتماعی و پیوند خوردن مطالبات صنفی به مطالبات سیاسی صورت پذیرد؛ میتواند به مرحله اعتراضات خودجوشی که در یک جامعه مدنی پیشبینی میشود نیز برسد وگرنه یک شبه ره صدساله نتوان رفت! البته ناگفته نماند که این شبکه های اجتماعی حاصل از گروههای جامعه مدنی تا حدی هم در جامعه ایران و در طول سالیان، ایجاد شده و در اینجا تقویت هرچه بیشتر آنها مدنظر است.

6- پس از محکم شدن شبکه های اجتماعی، ما یک دانشگاه قوی داریم که یک شهر را هم میتواند تحت تأثیر قرار دهد. این موضوع در شهرهای با دانشجوی زیاد اهمیت بیشتری دارد. نشانهی استحکام شبکه های اجتماعی، نافرمانی مدنی خودجوش است چرا که همانطور که گفتم شکلگیری هویتهای مستقل از خواست تمامیتطلبان، باعث این نافرمانیها میشود و این نافرمانیها مرحلهی قبل از بروز کنشهای جمعی است.
تمرکز تمام این روشها بر عمل فرد است. یعنی هر فرد به میزانی که تلاش کند، به ایجاد و تقویت شبکه‌های اجتماعی کمک کرده است. برخلاف اعتراضات معمول که تا یک عده توافق نکنند و جمع نشوند و همچنین از پیوستن دیگران مطمئن نباشند؛ حرکتی اتفاق نمیافتد و اگر هم اتفاق بیفتد؛ مداوم نیست. چون یک عامل خارجی (مثلا یک شوک سیاسی مثل تقلب در انتخابات یا شوک اقتصادی مثل گران شدن شدید یک کالای مهم)، باعث ایجاد آن بوده و نه شبکه های مستحکم و آگاه اجتماعی.

تا ویژگیهای یک جامعهی مدرن در جامعه وجود نداشته باشد، شوکها نقش شروعکنندهی حرکتها را دارند ولی باعث تداوم آن نمیشوند.

در ابتدای بحث به دانشگاه های دارای سابقه ی حرکت هم اشاره کردم. در این حالت تفاوتهای ظریفی نسبت به دانشگاههای بدون سابقه ی حرکت سیاسی وجود دارد که در ادامه به توضیح آن میپردازم:

1- در این دانشگاهها احتمالا فعالین شناخته شده هنوز وجود دارند که بهتر است از تجربیات آنها استفاده کرد ولی مشارکت با آنها در امور اجرایی با توجه به زیر نظر بودنشان بسیار خطرناک است. من بارها با این وضع برخورد کرده ام که نهادهای امنیتی بعد از آسیب رساندن به حرکتها، عوامل خودشان به پخش اخبار آن کمک میکنند تا بقیه به اصطلاح درس عبرت بگیرند و خطر نکنند! حتی یک مورد استثنایی بود که نهادهای امنیتی استان قزوین از طریق یکی از فعالین سابق شورای صنفی، اقدام به تحریک دانشجویان معترض – اما کم تجربه – کرد و نشریه ای هم تکثیر شد ولی سربزنگاه دستگیر شدند! نهادهای سرکوبگر، این حرکت را فقط برای این انجام دادند که بعد از ممنوع الورود شدن دانشجویان به دانشگاه و آسیبی که به افکار عمومی دانشجویان معترض وارد کردند؛ پروژه ناامیدسازی را تکمیل کرده و توسط عواملشان تبلیغ کنند که "ما آنقدر قدرت داریم که هر حرکتی را در نطفه خفه کنیم!" در حالی که کل سناریو توسط خودشان ترتیب داده شده بود که عامل تحریک دانشجویان و به دام کشیدن آنها چون سالها در شورای صنفی به اصطلاح شناسنامه دار فعالیت کرده بود؛ مورد وثوق دانشجویان بود! اساسا این نوع رفتارهای به ظاهر عجیب و غریب که تنها برای کنترل جامعه، صرف مبالغ هنگفتی از بودجه نظامهای توتالیتر پیشین را به خود اختصاص میداده و کارشناسان متعددی در خدمت اجرای این نوع برنامه ها هستند؛ در پیشینه نظامهای تمامیتخواه به وفور دیده میشود. این مشکل فرستادن نفوذی به سمت هدفهای مشخص، مشکل اصلی فعالیتهای عیان است در حالی که در دانشگاه آزاد اصلا چنین مشکلی وجود نداشت چون معلوم نبود نفوذیها باید به سمت چه کسانی بروند و خبرها حاکی از سردرگمی نهادهای امنیتی بود که کل سیستم عریض و طویل امنیتی را برای شناسایی این گروهها بسیج کرده بودند ولی همانطور که دیدیم؛ موفق به کنترل دانشجویان دانشگاه آزاد قزوین نشدند!

بنابراین دعوت به کنشهای جمعی تا زمانی که شبکه ها به حدی از قوت برسند که مشهود باشد؛ بسیار مهم است و باید تا زمان قوی شدن شبکه ها با احتیاط جلو رفت و صبور بود. در واقع در این فعالیتها عجله، سمی است که به شدت باید از آن پرهیز کرد.

2- در این دانشگاهها معمولا یک یا چندین مسأله ی حل نشده نسبت به علت شکست در حرکتهای قبلی وجود دارد که بر افکار عمومی قالب شده است. ابتدا باید آنها را به وسیله ی ذکر دلایل در نشریات و فعالیتهایی مثل شعارنویسی، تا حدودی حل و فصل کرده و از افکار عمومی دانشجویان زدود و بعد هر نوع حرکتی را پس از شکستن فضای رکود مطلقی که بر دانشگاه حاکم شده؛ شروع کرد.

3- ممکن است شکستهای قبلی در شرایطی ایجاد شده باشد که فعالین از امکانات دانشگاه استفاده کرده باشند (مثل دفترکار و بودجهای که خود دانشگاه همواره در اختیار دانشجویان معترض میگذاشته و انتظار کنترل دانشجویان از این طریق را داشته است). در هر حالتی به هیچ وجه نباید به سراغ آن امکانات رفت. اگر هم لازم شد که از امکانات رسمی استفاده شود نباید به شکل عیان و توسط افراد مشخص استفاده شود. چون به طور کلی الآن مبارزهی عیان و با جلب توجه، اصلا به نتایج خوب و پرباری چون مثال دانشگاه آزاد منجر نمیشود. پخش نشریات مختلف در جامعه که موجب تقویت روابط در یک سطح افقی (و نه به شکل هرمی)، میشود نشان از این دارد که تمرکز برخی از استراتژیستهای داخل هم بر گسترش شبکه ها در سطح جامعه و توسط افراد ناشناس است.

بچه های این دانشگاهها اگر سعی کنند با بچه های دیگر دانشگاهها ارتباط بگیرند بسیار مفید است و همین نکتهی مثبت حرکت 25 اردیبهشت 1390 بود ولی به جهت اینکه ارزیابی دقیقی از وضعیت داخل دانشگاهها موجود نبود و شتابزدگی مشاهده میشد؛ قابل نکوهش است. این کار موجب اتصال شبکه های اجتماعی داخل دانشگاهها به یکدیگر میشود. چیزی که تا پیش از این همواره به عنوان یکی از نقایص عمده جنبش دانشجویی در ایران مطرح بوده است. باید توجه داشت که وقتی از گروههای مخفی برای تقویت شبکه های اجتماعی به عنوان عاملی برای ایجاد ارتباط میان دانشگاهها یاد میشود؛ این زمانی مطرح است که عنصر اعتماد دانشجویان و افکار عمومی به گروههای با اسامی ثابت، بر اساس نوع عملکرد و مواضعشان پدید آمده و شبکه های اجتماعی داخل دانشگاهها به خاطر پخش و دست به دست شدن مکرر نشریه ها تقویت شده و سپس میتوان این شبکه ی واقعا موجود را به شبکه های اجتماعی دانشگاههای دیگر پیوند زد که کنشهای هماهنگ میان دانشگاهها باعث کاهش فشار بر دانشجویان معترض شود. هزینه هایی که تا پیش از این به خاطر عملکرد منفرد دانشگاهها بر دانشجویان خاصی تحمیل میشده و اتحاد بیشتر موجب رفع این مشکل است.

 

via daneshjoonews.com

Posted via email from lissping

جزوه مهم برای تکثیر... راه پیروزی را با هم طی می کنیم

Download now or preview on posterous

Green_Pamphlet_final.pdf (387 KB)

یکی از بزرگترین مشکلات ما در زمینه سیاست راهبردی در جنبش سبز نپرداختن به جزئیات حرکت و عمل بوده است. جزئیات چگونگی اطلاع رسانی ، حضور در اعتراضات خیابانی و ... دوستان جزوه کوتاه و کم حجم زیر با تلاش برخی از دوستان تهیه شده است.هر کدام از ما یک رسانه هستیم. بیایید از پتانسیل صدها هزار پرینتر موجود در خانه هایمان استفاده کنیم. از همین امروز راه خود را برای اعتراضات معقول و دامنه دار آغاز می کنیم.... خدا قوت هموطن، شروع می کنیم... هر ایرانی یک رسانه

 

ما پیروزیم

گروه 25 بهمن

V

 

لینک های دانلود:

 

http://rapidshare.com/files/449159286/Green_Pamphlet_final.pdf

http://www.4shared.com/document/ot_k34tg/Green_Pamphlet_final.html

 

 

 

via facebook.com

Posted via email from lissping

درکنار مردم بمانید (یادداشتی برای مهر از مجید توکلی)

چهارشنبه, ۳۱ شهریور ۱۳۸۹

مجید توکلی

دانشجونیوز: مهری دیگر از راه رسید و خبری از مهربانی نیست. بهار دانشگاه در خزان طبیعت رسید و همچنان به امید شکوفایی و به بار نشستن آرمان ها و خواسته هایمان در این ایام زمستانی و در اوج داستان های تلخ و روزهای سخت به انتظار نشسته ایم. اگر آغاز سال تحصیلی نبود و تکرار هر ساله ی آن، عید و تحویل و تغییر نبود، شاید تکراری بودن مانع بود تا از ایام تلخ سرزمین مان و قصه ی مصیبت بار و سراسر خیانت و جنایت و رذالت قوم استبداد- به ویژه در دو سال گذشته- و ایستادگی و متانت و بزرگی مردم نوشت. اما در گریز از سخنان تکراری و ضرورت بیان برخی از آن ها و این بار برای دوستان دانشجویم و ورودی های جدید دانشگاه می توان نوشت. سال ها پیش بارها و بارها برای مهر و شروعی جدید و عید و تحویل سال جنبش دانشجویی نوشته ام و سلامی و خوش آمدی از حضور در میانه ی آشوب و تقابل استبداد و آزادی گفته ام.

دانشگاه موتور محرکه ی حرکت های مردم و همیشه پویا و زنده بوده است. اهمیت دانشگاه به دانشجویان و جنبش همیشه پرسش گر و روشن گر دانشجویی بوده است. جنبش دانشجویی زنده و زاینده است. زنده مانده است تا زاینده باشد و زاینده بودن آن ضامن زندگی و پویایی آن بوده است. خوشبختی است که در زمانه ای و در میان نسلی ممتاز قرار گرفته ایم. امروز نسلی جدید آمده است و اندوخته ای فراوان از تجربیات گذشتگان را پیش رو دارد. امروز می بینیم که نهال ارزش های جنبش دانشجویی درختی تناور شده است و میوه و ثمر داده است. می بینیم که پیران و بزرگان مان در سایه ی این- پرورده ی به خون جگر- آرام و قرار گرفته اند. می بینیم که مردم مان از حاصل آن بهره می برند و استفاده می کنند و حیات شان را در گروی آن یافته اند. امروز نشانده ی جنبش دانشجویی شانه ی راه مردم است و شاخه های آن شاخص های بیان و اعتقاد آن هاست.

بیش از صد سال مبارزه ی مردم علیه حکومت های خودکامه و حاکمان اقتدار گرا و انحصارطلب، سرانجام در خشکسالی معرفت و انسانیت جمهوری اسلامی نشان داد که باید به کمترین ها بسنده کرد و بیشترین زخم ها را خورد و در گذر زمان مقاومت و ایستادگی را آموخت و از این رهگذر یاد گرفت که هم زنده ماند و هم زاینده شد و قصه ی استبداد و بی حاصلی را به پایان برد. قصه ی بیش از صد ساله به ما آموخت که باید برای آزادی خطرها کرد. خوشحالیم که دانشگاه و دانشجویان را داریم و می دانیم جوانان دانشگاه اهل خطر کردن هستند. راستش دانشگاه خانه ی روشنی سازی و روشنگری است. بی پروایی و شجاعت را در کنار صداقت و صراحت می آموزد تا " باید برای آزادی خطرها کرد" پایان نباشد. دموکراسی و حقوق بشر این روزها چراغ راه مان شده است تا در تشنگی و نیاز جهان به صلح و امنیت، شتاب مان را برای تحقق آرمان های دیرینه آزادی، دموکراسی و حقوق بشر و تحقق صلح و امنیت افزون نماییم. همه ی امیدمان به نسل جدید است که از دیروز اثر بخش بوده اند و امروز در بی شماریِ شان مژده پیروزی می دهند.

چنین است که امید مردم به دانشگاه است و گویا مردم از دانشجویان پیمانی گرفته اند. آن ها پیمان گرفته اند که آزادی باید زنده بماند، شادی میهمان هر خانه شود، خشونت چنان رسوا شود که اجازه ی حضور و بروز نیابد، زنجیر های عقاید و بیان و اندیشه ها پاره شود، دوستی و همدلی افزون گردد، به جای برتری جویی ها، روا داری و احترام به همدیگر نشانده شود و آزادی و عدالت، دموکراسی و رفاه و حقوق بشر و زیست اخلاقی و انسانی و همه با هم محقق گردد. مردم پیمانی سخت گرفته اند و کاری سخت پیش رو دارید. اما می دانم که با همت تان پیروز می شوید و احترام مردم را بر می انگیزید. آن گاه اگر استبداد همه ی توان اش را به خشونت و سرکوب تبدیل کند، باز شکست خواهد خورد.

89 ای ها هم آمدند و سال تحصیلی جدید فرا رسید و نسل جدید وعده ی دیدار و میدان حضور اش دانشگاه خواهد بود؛ شما به دانشگاه آمده اید. روزگاری ما نیز دانشجوی این دانشگاه بوده ایم. البته سخت گیری های آموزشی چنین نبود. به ما می آموختند که بزرگ باشیم و سپس در پی دانش برویم. از شما می خواهند، کوچک و سرسپرده و مطیع باشید. دانشگاه خودی می خواهند و چنین است که نظام آموزشی سخت گیرانه و کودکانه ای را بر شما حاکم کرده اند و به نام اسلامی کردن، علم و تخصص را حقیر کرده اند و سرسپردگی و خودی بودن را بر جای آن نشانده اند. ولی می دانم که باز هم بزرگ خواهید ماند. باید هوشیار باشید. امروز نام دانشجو را پذیرفته اید تا در سخت ترین شرایط مدافع نام و اعتبار دانشجویان باشید. وارث ارزش ها و داشته های فراوانی شده اید که سال هاست زیر هجوم اقتدارگرایان و انحصارطلبان توانسته است خود را حفظ کند. خطاست که شما را توصیه پذیر نمی دانند. شما الگوی تغییرید و این نشان آن دارد که نقد پذیرید و شجاعت تغییر دارید و بر سنت پرسشگری و روشنگریِ تان خواهید ماند.

در پی آگاهی و دانش بودن و آگاهی بخشی پیشه کردن ممتاز تان کرده است تا مردم به گرد شما جمع شوند. حال با هم بودن تان امتیازی است که از آن باید بهره ببرید. در این سال ها خشونت آفرینی و سرکوب تهدید ها، قدرت گام برداشتن را از ما سلب می کرد ولی ایمان به با هم بودن مان در جنبش دانشجویی کارهای بزرگی را رقم میزد و ترس را از جنبش داشجویی گریزان می کرد. نقش ما انجام کارها به بهترین شکل ممکن بود. بزرگی ما آن بود که با کوچک ترین کار هایی که از دستمان بر می آمد به پیش می رفتیم- آن چه مهم است، مردم و خواسته های آن هاست- بزرگی به نقش های بزرگ نبود. بزرگی آن بود که در نقشی که برگزیده بودیم کارهای بزرگی انجام دهیم. شاید ساده ترین کار که فرصتش فراهم می شد، بهترین گام و پیشرفت بود. شتابی برای تغییر نقش تان نداشته باشید و با آرامش تجربیات لازم را بیاندوزید و به تجربیات گذشتگان احترام بگذارید و به پیش بروید. جنبش در نزد ما هیچ گاه نمرد که زنده باد مجددش را فریاد کنیم. ما از نقطه ی پایان گذشتگان مان و از بلندای تجربیات آن ها آغاز می کردیم. ما راه را درست آمده بودیم و درست عمل کرده بودیم. اگر انتظارات، کاستی هایی داشت و دشواری شرایط مانع بود، موجب نمی شد که از ابتدا اغاز کنیم. ما ادامه را پیشتر می بردیم ولی گذشته را پاک نمی کردیم. گذشته برای ما پشتوانه ای بود که داشته ها و حقیقت مان را فربه می کرد و هویت مان را جلا می داد.

می دانید که در این روزها بایدها و نبایدهایی دارید. نظام ارزشی و مرام خاص خود را دارید که می پذیرید و رفتار می کنید. باید دانست که خود تعیین کننده اید و این به آن معناست که مرام شما رفتار شماست و ارزش های شما اصول آینده و مبنای اخلاق و عمل جامعه خواهد بود. در دل حادثه اید و با آشوب ها رو به رویید که اگر نترسید پیروز خواهید شد. ایستادگی شما استبداد را فرسوده خواهد کرد. با آرامش و آگاهانه گام های استوار تان را بردارید و روند فرسایش و زوال آن ها را دوام بخشید. می دانم سرانجام از دل آشوب قرار و آرامش را به ارمغان می آورید تا با امید آفرینی و روحیه سازی، استبداد و بیداد را از پای در آورید. رهبران سبز تان را تنها نگذارید. زندانیان و خانواده هایِ شان را فراموش نکنید. بزرگان تان را بزرگ بدارید و همراه شان باشید. رهبران سبز نیک ایستاده اند و نشان داده اند که شایسته ی آنند که شما در کنارشان باشید. اگر همه با هم باشید پیروز خواهید شد.

مراقب باشید که همچنان منصف باشید. مبادا پلیدی و استبداد و ظلم ها و ستم ها و تلخی ها و سختی ها شما را در دست بگیرند. نباید در شتاب مان در رسیدن به آزادی راه خطا برویم. باید اجازه دهیم ارزش ها تثبیت شوند. اگر در دام دروغ گویی ها بیفتیم، اگر به هتک حرمت ها و بی احترامی ها بی توجه باشیم، اگر بر اندک خوبی های این کل ناهنجار چشم ببندیم؛ فردا دچار مشکل خواهیم شد. اگر از اشتباهات و برخی ناصوابی های دوستان و همراهان امروز غفلت کنیم، اگر در قهرمان سازی ها افراط و بی توجهی کنیم؛ فردا دچار مشکل خواهیم شد. برای رسوایی خشونت بر آن نیفزایید. بدی ها و پلیدی های استبداد چنان است که نیازی به افزودن نبوده ها نیست. اگر با بیانی صحیح، جنایت ها و رذالت ها گفته شود، مردم نیز به درستی خواهند فهمید. اشتباه است که فکر کنید؛ دیگر فرصتی ندارید. شما چون پیروز خواهید شد فرصت کافی را دارید و تنها کافی است که فرصت ها را غنیمت بدانید و راهبرد های درست را بیابید. فکر نکنید صرف طرح مطالبات جدید شما را به پیش می برد. با تثبیت همان پذیرفته شده های دیروز و همراهی با مردم و تلاش برای کسب خواسته های مطلوب امروز هم می توانید پیروزی را به دست آورید. لزومی به طرح هرروزه ی مطالبات جدید نیست. ابتدا به خواسته های دیروز در حد توان و با توجه به شرایط دست یابید و سپس با درنگ و دقت به مطالبات جدید بپردازید.

بزرگی و پیروزی از آن مردم است. شما بر سنت پرسش گری و روشنگریِ تان بمانید. شما آگاهی بخشی را فراموش نکنید. در کنار مردم باشید و بدانید هر کسی با مردم باشد پیروز است. مردم را ناآگاه نباید تلقی کرد. آن ها وابسته و سرسپرده نیستند. مردم آزاد و مستقل اند. حضورهای نمایشی به زودی به پایان خواهد رسید و آن گاه آنان که با مردم بوده اند پیروز خواهند شد و آنان که با هزار ترفند مردم را به دنبال خود شتابان راهی کرده اند یا هر روز به بهانه ای جمعی را برای اعلام صمیمیت و همراهی برپا کرده اند، خواهند دید چگونه بساط رسوایی گسترده اند و با چه شرمساری نام شان نیز باید برود.

پس از آن همه دروغ و تقلب و خیانت، پس از آن همه بازداشت و سلول انفرادی و شکنجه و تجاوز و جنایت، پس از آن همه سرکوب و لشگرکشی و حکومت پلیسی و قتل و رذالت و پس از آن همه دادگاه های نمایشی و خطبه های ننگین و مصاحبه های دروغین و اعترافات ساختگی و پرونده سازی و تهمت پراکنی و وقاحت؛ امید همچنان زنده مانده است و مردم آینده را متعلق به خودشان می دانند و برای رسوایی دشمنان شان که دشمنان آزادی و دمکراسی و حقوق انسان هایند لحظه شماری می کنند. دشمنان مردم عصبانی هستند که سیاست سرکوب و ارعاب به شکست رسیده است. شاید بخواهند حکومت ترور راه بیاندازند. مردم باید با وحشت واقعی رو به رو شوند. حکومت ترور هر روز باید به گوشه ای لشگر کشی کند. باید سلاح و توان اش را به رخ مخالفان بکشد. باید هر کسی را که می خواهد بازداشت کند. از شکنجه و جنایت و کشتار علیه آن ها ابا نداشته باشد. با نمایش سلاح و توان اش ترس آفرینی کند. در برابر جهانیان نیز باید عرض اندام کند. باید موشک و بمب و شتاب اش را به جهانیان بنماید. باید عزم آدم کشی را به گذشته ی آدمی کشی اش بیفزاید.

ضرباتِ سرکوب و تهدیداتِ ارعاب اگر به نتیجه نرسید، وحشت و خشونت ترور به نتیجه خواهد رسید؟ ترور می خواهد با جنگ افروزی در کنار نهایت خشونت علیه مردم سرزمین اش اتمام حجتی برای جهانیان کند. زهی خیال باطل که خشونت رسواتر از آن است که در عزم ما خللی وارد کند و مردم را در دام خشونت و ترس درافکند. یادمان از 16 آذرها و 18 تیرهاست که با دستانی خونین از نفی خشونت می گفتیم. از دوستان از بام پرت شده، از در و پنجره های شکسته، از اتاق های سوخته، از گلوله های قاتل دوستان مان، از باتوم و گاز و آتش و دود، از یاران به خون افتاده و مجروح شده، از دوستان دربند و شکنجه شده؛ خاطره ی روزهای دانشگاه ما چنین است. 18 تیر و 25 خرداد و 16 آذرها. با این همه تلخی از نفی خشونت می گفتیم. دوستان مجروح مان در آغوش مان بودند. اگر خون بر دستان مان خشکیده بود ولی جوشش و خروش اش در سخنانمان دیده می شد. هنوز 16 آذر 87 را به یاد دارم. کوفتگی ها و شکستگی ها و زخم های پس از روزهای بزرگ دانشگاه را به یاد دارم؛ شکنجه های اتاق های بازجویی را به یاد دارم و هنوز 16 آذر 88 را به یاد دارم.

دوستان ام! عید دانشگاه است ولی یاران دبستانی تان را فراموش نکنید. بسیاری امروز در زندانند و جای بسیاری دیگر نیز خالی است. قصه ی تعلیق و تبعید و توبیخ را شنیده اید. جای ستاره دارها و محروم ها را خالی کنید. یاد اخراجی ها هم باشید. اساتید به زور بازنشسته و اخراجی را به خاطر آورید.

می گفتند دانشگاه کابوس حاکمان خیره سر است و انبار باروتی است که با جرقه ی ظلم و ستمی، همه ی هست بیدادگران و مستبدان را نیست خواهد کرد. می گفتند که جنبش دانشجویی نماینده ی خواسته های مردم است. قومیت های محروم، اقلیت های مظلوم، روزنامه نگاران دربند، روشنفکران سرکوب شده، اندیشه های تحریف شده، حقایق و اخبار سانسور شده، اندیشمندان در تبعید، آزادی خواهان زندانی، زنان و دختران مورد جفا، کارگران به ستم کشیده شده و معلمان و اصناف به ضعف کشانده شده را فراموش نکنید. چند سالی است عزمی در پی تعطیلی دانشگاه هاست. تمام تلاشش را برای خودی کردن آن صورت داده است و ناکام از همه نیرنگ ها و توطئه هایش، امروز در پی تعطیلی دانشگاه ها نیز حرکت می کند. این عده ی اندکِ خردگریز و آزادی ستیز هر روز فتنه ای به پا می کنند، شاید که بتوانند در آشوبِ آتشی که افروخته اند دانشگاه ها را به تعطیلی بکشانند که هوشیاری شما بی تردید مانع تکرار انقلاب فرهنگی جنایت آمیز و خیانت بار آن هاست. در این سال ها که موفق نشده اند تمام تلاش شان را کرده اند که دانشگاه هایی فقیر و بی اثر بسازند و با انواع محدودیت ها و محرومیت ها و محکومیت ها دانشگاه را ضعیف کنند و جنبش دانشجویی را خاموش سازند. تشکل های آزاد و نشریات مستقل را سرکوب و توقیف کرده اند و جریان های وابسته و موازی ساخته اند و با صرف هزینه های فراوان و اردوها و دوره ها و طرح ها در پی تحقق خیال خام شان بوده اند که با هوشیاری دانشجویان باز شکست خواهند خورد.

کاخ استبداد دیر زمانی است به لرزه در آمده است. زوال قرائت فاشیستی و نابودی استبداد دینی فرا رسیده است. آغاز این هزاره پایان دیکتاتوری هاست. دیکتاتوری های بزرگ با سر افکندگی در خاک افتاده اند. روند فرسایشیِ سرکوب آغاز شده است. سنگینی سلاح ها خسته شان کرده، بی آبرویی دروغ ها از پا در آورده شان، رسوایی خشونت توان شان را گرفته، نگاه های سنگین انسان های آزاده ی جهان و گام های استوار و پا بر جای آزادی خواهان کمرشان را شکسته است. امروز دیکتاتورها باید اعتراف کنند که تنهایند و باید بدانند که باید بروند.

دوستان ام! روزهای آخر را با گام های استوارتری بپیمایید. صدایتان از ورای دیوارهای زندان نیز به گوش می رسد. استواری گام ها تان تاریخ را معنا خواهد بخشید. با اراده و عزمتان سرنوشت تان را تعیین خواهید کرد و تاریخ را خواهید نوشت و آینده را خواهید ساخت و جاودانه خواهید شد. برای جاودانگی تان هشیار باشید. اگر با مردم نباشید روزگاری به سان همه ی مستبدین تنها خواهید ماند و مجبور می شوید عده ای را اجیر کنید تا جمع های دروغین به پا کنند و قدرت تان را از نظامیان و موشک ها و سلاح های کشتار جمعی به دست آورید. اگر صداقت نداشته باشید، اگر دروغ گویی پیشه کنید و داشته های تان را با دروغ به دست آورید جز اندوخته ای دروغین، چیزی برای شما نمی ماند که دروغ، گمراهی و دور افتادگی و درماندگی می آورد. اگر شجاعت نداشته باشید، سر سپرده خواهید ماند. اما بدانید که شجاعت در بیان باید از دیگر شجاعت ها پیشی بگیرد. اگر شجاعت در بیان نداشته باشید، دیگران در پی شما نمی آیند و همراهی تان نمی کنند و تنها خواهید ماند. جامعه ای که در آن صراحت و شجاعت در بیان نباشد، فقیر و نا آگاه است و جامعه ای نا آگاه، منحط و رو به زوال است. شما برای پیروزی نیاز به آگاهی و حکمت دارید. شا باید بدانید و به دیگران بگویید که سرانجام برای رهایی از تکرار قصه ی تلخ گذشته، نفی خشونت را چون صداقت و شجاعت و حکمت دوست دارید و از آن فاصله نخواهید گرفت.

مهر ماه فرارسید و سالی سخت پیش رو است. اگر با در کنار هم بودن و اتحاد بر محور مردم و با تکیه به داشته ها و توسل به تجربیات گذشته پیمانی بسته شود که همبستگی را معنا بخشید، ایستادگی را معنا بخشید و برای آزادی و علیه استبداد ایستاد؛ فردایی روشن خواهیم داشت. می دانم باز حماسه ای در راه است. می دانم که امید مردم به سرانجام خواهد رسید. می دانم در جشن آزادی و سرور پیروزی در کنار هم خواهیم بود و مهر را با مهربانی شروع خواهیم کرد.

زندان رجایی شهر- اندرزگاه شماره 3

24/6/89

via daneshjoonews.com

Posted via email from lissping

New Video of Neda's Death! (GRAPHIC) Discretion Advised

Click here to download:

Neda.avi (1160 KB)

Posted via web from lissping

GREEN Protests in Iran Kick Off!

JUNE 12TH (22 KHORDAD) THE ANNIVERSARY OF THE RIGGED ELECTIONS IS AROUND THE CORNER! OUR GREEN BROTHERS AND SISTERS AT ELM O SANAAT UNIVERSITY HAVE PAVED THE WAY!

In solidarity with the Iranian people's Green movement, hundreds of brave Green students at Elm O Sanaat University gathered in front of the the Chemical Engineering Faculty, Tuesday Khordad 11, 1389 (June 2nd 2010) to commemorate the anniversary of their martyred classmate Kianoosh Asa and express their outrage towards the oppressive policies of the illegitimate government of Iran.

These courageous Green students, threatened on numerous occasions, and fully aware of the dire consequences of their actions in the current climate of the harshest crackdown and repression witnessed since the rigged election of June 2009, put their lives at grave risk in order to capture and disseminate videos and images of these protests under the watchful eye of University security personnel, who were also capturing the events on film. In full cooperation with university security, many were detained for several hours by Basiji forces who not only threatened them, but examined their personal belongings, student i.d. and the content of their mobile phones.

All these lives were put at risk in order to get this information out for the world to see. The links below are for videos and images taken by these brave students. At the very least I hope you will watch, comment and show your support.

1:http://www.youtube.com/wat ch?v=xM-xm-huQ5I
2:http://www.youtube.com/wat ch?v=73usC8IqMf8
3:http://www.youtube.com/watch?v=TzRR1bCvObw
4:http://www.youtube.com/watch?v=Ie_BxZWT4Lo
5:http://www.youtube.com/watch?v=8b8FUKMVtMs
6:http://www.youtube.com/watch?v=MIdVc4G7TH8
7:http://www.youtube.com/watch?v=FVsYPWmqdG8

Link to images of the protest posted by The Green Students at Elm O Sanaat University

http://www.facebook.com/nchevre#!/album.php?aid=181757&id=125056921226&ref=mf

FB Wall of Green Students of Elm O Sanaat University: http://bit.ly/baS89v

 

via facebook.com

 

Posted via web from lissping